İnatçı Çocuk Neden Olur?
Hayat bazen öyle bir noktaya gelir ki, her şeyin bir anlamı olup olmadığını sorgulamaya başlarsınız. O an, bir çocuğun gözlerindeki ısrarı, sesindeki inadı fark ettiğinizde, bazı şeyler yerine oturur. Çocukların niye inat ettiklerini merak etmek, aslında kendi iç dünyamızla hesaplaşmak gibidir. Duygusal bir yolculuğa çıkarken, bazen cevaplar o kadar derin olur ki, bulduğunuz her şey, yeni bir soruya yol açar.
Bir Çocuk ve İnat
Geçen hafta sonu Kayseri’de, sabahın erken saatlerinde mahalle arasında yürürken, küçük bir çocuğun sesini duydum. Hüzünlüydü ama içinde bir parça kararlılık da vardı. Birinin ona “Yapma!” dediğini duydum ama o çocuk, bildiğiniz inatla, yapmayı sürdürüyor, ne olursa olsun devam ediyordu. Merak ettim. Kimdi o çocuk? Ne istiyordu?
Yaklaştım ve gördüm; çocuk, koca bir taş parçasını taşımaya çalışıyordu. Ağır mı ağır, hantal mı hantal. Ama o, bir şekilde taşın kalkması gerektiğini biliyor, gücünü deniyor, elinden geleni yapıyordu. Herhangi bir yetişkinin onu durdurma çabası, sadece daha çok hüsrana yol açıyordu. O çocuk, taşın, yerinden oynayamayacak kadar ağır olduğunu anladığında, yorgunluktan düşecek gibi olsa da kalkıp yine aynı yere yöneldi. O an, gözümde bir perde kalktı.
İnatçılık, çocukları tanımlayan bir özellik değil mi zaten? Ya da belki daha çok büyümemiş bir kalbin çıkış yolu? Kendi kendine konuşarak, kararlı bir şekilde adım adım ilerlerken, o çocuk bana inatçılığın anlamını hatırlatıyordu. Hani bazen insanlar en zor olan şeyin peşinden gitmekten vazgeçmez ya… İşte tam o anda, o çocuk bana o hissi vermişti.
Bir Çocuğun Sesi ve Bizim Suskunluğumuz
Hikaye sadece bir çocukla ilgili değil tabii. Bu çocuk, her zaman çevremizde gördüğümüz, bazen göz ardı ettiğimiz, bazen de sabrımızı zorlayan inatçı kişiliklerin sadece bir örneğiydi. Ama düşündüm de, belki o çocuk inatçıydı çünkü her zaman kendini duyurmak zorundaydı. Belki biz büyükler, onun bu halini, yalnızca bir direnç olarak gördük ama aslında o, bir var olma çabasıydı.
Bazen çocuklar, kendilerini ispatlamak zorunda kalır. Onlar, en basit hareketlerde bile dikkat çekmeye çalışırken, biz büyükler, hep o “ne yapacağını bilen” pozisyonumuzdan konuşuruz. Oysa, belki de çocukların inadı, aslında sadece kendilerini var etme çabalarıdır.
Düşündüm de, bazen o inat, bize hayatı hatırlatır. O çocuk, taşın yerine oturmasını istemişti, ama taş ne kadar ağırsa, o da o kadar zorluk yaşadı. Ama hiç durmadı, hiçbir şey onu durduramadı. Onun sesinde bir umut vardı; belki de tüm bu inatçılık, biraz da umudu bulma çabasıydı.
İnatçılığın Altındaki Duygular
İnatçılık, çoğu zaman çaresizlikten, belki de kaybolmuşluktan kaynaklanır. O çocuk, belki de taşla savaşırken, dünyasının ne kadar sıkışmış olduğunu fark ediyordu. Kaybolmuş, çözüm bulamayan bir dünyada, en azından bir şeyin kontrolünü elde tutmak ister. O taş, onun dünyasında tek şeydi, onu değiştirmek için çaba harcıyor, ne olursa olsun deniyordu.
Bazen biz yetişkinler de çocuk gibi oluruz. Hayatın getirdiği zorluklarla başa çıkarken, inatla bazen boğulmuş bir çaba içinde buluruz kendimizi. Ama o çocuk… O, bu durumun farkındaydı ve hala her adımında, taşın bir parçası oluyordu.
Sonuçta?
O çocuk, taşını oradan kaldırabilse de, ya da kaldıramasa da, bu inatçılığı bir şeyleri keşfetmek için yaptı. Bunu düşündüm ve kendi hayatımda da bazen inatla bir şeyler peşinden koşarken, aslında belki de hayatta bir anlam bulma çabası içinde olduğumu fark ettim.
İnatçılık, her zaman kötü bir şey değildir. O taşın kaldırılma çabası, bir çocuğun dünyasında hem bir hedef, hem de bir keşif yolculuğudur. Ve belki de büyüdükçe, taşların daha büyük olduğunu fark ederiz, ama hepimiz bir şekilde o çocuğun inatçılığını yaşarız.
O gün, o çocuğu izlerken, bir taşın, bir inatçılığın ne kadar değerli olduğunu fark ettim. O çocuk, belki de bana, insanın en temel iç güdüsünü gösterdi: Hayatta kalmak, bir şeyleri değiştirmek, pes etmeden devam etmek.
Ve belki de, çocuklar bu yüzden inatçıdır. Çünkü onları durduracak hiçbir şey yoktur.